Tytułowe „przekrwione oczy z niebieskiego szkła” w tym eksperymentalnym filmie krótkometrażowym podejmują dialog z werbalnym obrazem z powieści Fale, Virginii Woolf, uważanej za najbardziej eksperymentalne dzieło literackie XX-wiecznej brytyjskiej pisarki; młody twórca zaczerpnął z niego inspirację do swojego filmu, zapożyczając fragmenty i idee, pomagające wyjaśnić własne rozumienie tego, czym jest kino. Film, który bawi się wodą – dosłownie – i światłem, utrzymany jednak w tonacji bardzo ciemnej czerni i bieli rozświetlonej rzadkimi przebłyskami koloru, zaprasza do nocnej podróży, w której cień mężczyzny stopniowo nabiera formy.