Polifoniczny narrator — filmowiec, rodzic, las, owady, grzyby, opiekunka do dzieci — deklaruje absolutny sprzeciw wobec wyzysku w pracy i konieczność przyłączenia się do kolektywnych ciał w oporze. Kto nakazał czytelność? W inkantacji przywołującej autorytet, film ukazuje powiązania między wynalazkami rodzin nuklearnych a zarządzanymi działkami leśnymi jako kontrolowanymi, znormalizowanymi jednostkami rentowności. „Extra Life (and Decay)” celebruje gościnność jako narzędzie przetrwania w walce z chorobliwą polityką izolacji. Oda do wielości, nieczytelności, niemierzalności.