Zapomniane historie Omarino i Aredomi, wyłaniające się z cienia „gorączki kauczukowej”, zostają przywołane w ramach podróży, która splata osobistą opowieść twórcy filmu z archiwalnymi materiałami dotyczącymi Amazonii z początku XX wieku. Dzieło to stanowi filmowy rytuał, badający granice między dociekaniem a spekulacją, jednocześnie podejmując refleksję nad kwestiami władzy, pamięci, zadośćuczynienia oraz głębokiego dialogu między żywymi a umarłymi.