W pozakonkursowej sekcji Cinephile zaprezentujemy twórczość węgierskich reżyserów.
Pokazy odbędą się w dwóch blokach. W pierwszym zaprezentujemy pełnometrażowy film fabularny, a drugi będzie się składał z trzech filmów krótkometrażowych.

Spoglądam w ciemność

Zmierzch | György Fehér | Węgry | 1990 | Fabularny | 101’

Podziwiane, lecz od dawna niedostępne dzieło wpływowego węgierskiego autora i stałego współpracownika Béli Tarra, György’ego Fehéra, „Zmierzch” jest jednocześnie egzystencjalną tajemnicą morderstwa i okazałą medytacją nad czasem i przestrzenią. Oszałamiająco ukazaną w bogatej czerni i kaskadowych szarościach przez operatora Miklósa Gurbána (Werckmeister Harmonies). Tramway Film Festival z dumą zaprezentuje „Zmierzch” po raz pierwszy w Polsce w zupełnie nowej cyfrowej wersji przygotowanej przez Narodowy Instytut Filmowy – Węgierskie Archiwum Filmowe i FilmLab, nadzorowanej przez Gurbána. Międzynarodowa premiera cyfrowej wersji filmu odbyła się na tegorocznym Berlinale.

O filmie wspominano jednym tchem obok innych filmów z tamtych czasów, takich jak Potępienie (Béla Tarr, 1988) i Woyzeck Jánosa Szásza (1994), ale pod wieloma względami jest mniej „czytelny” niż którykolwiek z tych filmów. Węgierski krytyk filmowy György Báron napisał, że zna niewielu filmowców, którzy potrafiliby wniknąć w ludzkie twarze tak głęboko jak György Fehér. Jako jednego z nich wymienił Carla Theodora Dreyera.

Węgierska Neoawangarda Filmowa

Druga część sekcji Cinephile poświęcona jest operatorowi i reżyserowi Jánosowi Tóthowi, mistrzowi projektowania obrazu, uznawanemu za wyjątkową postać węgierskiego kina.
We współpracy z Zoltánem Huszárikiem stworzył nowy gatunek - poemat filmowy (Capriccio, 1969). Do najczystszej formy filmowego poematu doszedł we własnym filmie Aréna (1970), zbudowanym z dynamicznie zmieniających się sekwencji obrazów. Z muzyką Pétera Eötvösa był to przykład współczesnego idiomu filmowego o strukturze, materiale i języku, którego popularność w Balázs Béla Studio rosła niesłychanie szybko. W lirycznym dokumencie Istvána Bácskaia Lauró Igézet (1963) film staje się sztuką synestezji i poezji organicznej.

Filmy:
Capriccio | Zoltán Huszárik | Węgry | 1969 | 18’
Igézet | István Bácskai Lauró | Węgry | 1963 | 21’
Aréna | János Tóth | Węgry | 1970 | 23’