Esej na temat fragmentów meksykańskiego filmu powstałego w cieniu innych filmów – w tym przypadku cieniu rzucanym przez współczesny gatunek kryminałów „narco”, mistyfikujących skorumpowane funkcjonowanie korporacji i państwa. Co może przekazać kino polityczne, gdy prawda jest tak bezwzględnie „przesłaniana” przez media głównego nurtu? Wymowne krajobrazy, podejrzanie pusty hotel, tajemniczy widz, który żąda udziału w projekcie Peredy, ale bez głosu: tylko te pozornie nieme znaki mogą wskazywać na ukryte zawiłości władzy, bogactwa i wpływów. (Adrian Martin)