„Palimpsestowy i teksturowany film Joshuy Gena Solondza We don’t talk like we used to jest wynikiem sześciu lat wewnętrznej i zewnętrznej refleksji. Tutaj momenty definiujące epokę życia (małżeństwo, ojcostwo) zmieniają się wraz z podobnymi reorientacjami - lub dezorientacjami - w skali geopolitycznej, a mianowicie nigdy więcej na zawsze zmienionego Hongkongu. Choć dzieło Solondza jest bezstronne w ocenie naszych najpoważniejszych globalnych nieszczęść, sugeruje coś więcej niż jakiekolwiek porównanie przed i po, zamiast tego oferując wyzwalającą przestrzeń dla połączeń i współistnienia: między kulturami, obrazami, pokoleniami i jednostkami”. (Jesse Cumming)